Twee jaar geleden bezocht ik voor de eerste keer de spellenbeurs Spellenparade in Tilburg. Dit ludieke evenement wordt georganiseerd door de spellenclubs Ludens 013, De Spelcarrousel en Vereniging Aan Z. De beurs vond tot en met 2025 plaats in de sfeervolle horecagelegenheid Boerke Mutsaers. Omdat dit pand vorig jaar is gesloopt, moest men op zoek naar een nieuwe locatie. Deze vierde editie van Spellenparade werd gehouden in twee zalen in het Willem II stadion. Ook dit jaar was de entree gratis, een mate van gastvrijheid die je anno 2026 zelden meemaakt.
De nieuwe stek bleek een geschikte opvolger. Spellenparade biedt nog steeds een perfecte mix van kleinschalige gezelligheid, sfeer en een interessant en breed spelaanbod. Aan de speeltafels van de clubs, uitgevers en spelontwerpers kon je klassiekers, noviteiten en prototypes spelen. Het spelaanbod was groot en divers genoeg om de 750 bezoekers gemakkelijk aan het spelen te krijgen. Als je een specifiek spel wilde spelen moest je soms even wachten op een vrije tafel, maar meestal kon je zonder moeite aanschuiven. Bij de verkoopstand van Dé Spellenwinkel Breda lag een mooi aanbod op je te wachten, met beursaanbiedingen voor meerdere actuele titels.
Direct na binnenkomst schoof ik aan bij een prototype van het roll & write spel Lords of the South Slavs. Dit ontwerp van Stoj Snijer wordt later dit jaar uitgegeven door Van Der Spek Sons Publishing. Dit spel speelt zich af in de Balkan tijdens de late middeleeuwen, waar de lokale heersers worden geconfronteerd met de dreiging van de Ottomanen. Via de dobbelstenen verzamel je geld, grondstoffen en religieuze invloed. Met de grondstoffen bouw je gebouwen voor leuke bonussen. Via zwaarden en schilden probeer je de Ottomaanse dreiging af te weren. Elke ronde werpt iedere speler één keer de stenen, waarna je er in beurtvolgorde één mag kiezen. Aan het einde van een ronde wordt gedobbeld voor de impact van de Ottomaanse dreiging. Zoals gebruikelijk bij dergelijke spellen ben je vooral met jezelf bezig. Leuk is de mogelijkheid om kettingreacties te activeren en om druk te zetten op het einde van het spel.
Daarna speelde ik Postcards, een spel van 999 Games, dat is ontworpen door Eric Dubus en Simon Kayne. In dit spel fiets je als toerist door Frankrijk. In de door jou bezochte provincies probeer je met postzegels volgeplakte ansichtkaarten te versturen voor winstpunten. Doe je dit in de juiste provincies, verdien je ook nog eens extra punten van een opdrachtkaartje. Andersoortige opdrachtkaartjes verdien je via volle ansichtkaarten; ook hiermee kun je goed scoren. Punten verdien je ook door een provincie volledig te vullen met jouw tenten; maar je medespelers kunnen dit gemakkelijk frustreren. Tenten zijn ook goed voor tussentijdse bonussen. Je beschikt over vijf actiekaartjes, waarvan je er elke beurt drie gebruikt. Met de symbolen mag je fietsen, tenten plaatsen of nieuwe ansichtkaarten bemachtigen. Met de kleuren plak je de desbetreffende postzegels op jouw ansichtkaarten. Het einde wordt ingeluid door de speler die als eerste vier volle ansichtkaarten verstuurt. Ik vond het spel inhoudelijk geslaagd. Je moet efficiënt gebruikmaken van je acties en bonussen, kunt elkaar plagen met de tenten en moet rekening houden met het tempo waarin het spel kan eindigen. De vormgeving van het speelbord en de actiekaarten is van een niveau dat we sinds de jaren ’80 gelukkig zelden meer zien. Dit voelt een beetje als niveau “goedkope clipart”. De ansichtkaarten daarentegen zien er prachtig uit (al zijn ze wel een tikkie te groot).
Bij Wulfhorn Games presenteerde Rian Mennen ons haar nieuwe kaartspel Greedy Grabbers. Dit spel is onderdeel van de nieuwe Amsterdam Board Game Design – Season 3 Kickstartercampagne. Greedy Grabbers speel je in drie rondes met twee fases. In de eerste fase speelt iedere speler om de beurt één handkaart open op tafel. Op deze kaarten vind je vijf soorten snoepgoed met 1-4 snoepjes erop en toverkaarten met speciale acties. De gespeelde kaarten kun je claimen zodra een medespeler een eigen kaart heeft gespeeld. Hiertoe moet je als eerste jouw hand op de kaarten leggen. De geclaimde kaarten gaan naar jouw dichte scorestapel, die je niet meer mag bekijken. Vervolgens lever je één pompoenfiche in (waarvan je er maar zeven hebt voor het volledige spel). Wanneer een voorgeschreven aantal pompoenfiches is ingeleverd eindigt de ronde met de tweede fase. Dan wordt de score bepaald. Je sorteert jouw snoepgoed op soort. Heb je minder dan vijf snoepjes, dan krijg je dit aantal aan punten. Exact vijf snoepjes is acht punten waard. Meer dan vijf snoepjes levert niets op. Gelukkig zijn er nog de toverkaarten, waarmee je jouw snoepjes kunt manipuleren om alsnog een mooie score te behalen. Greedy Grabbers is een heerlijke en hectische mix van plannen, onthouden en op tijd toeslaan. Rian heeft hier iets leuks bedacht; Joost Das tekent voor de leuke illustraties. Ik had dit voorjaar het voornemen om mijn wachtlijst met crowdfunding spellen tot nul te reduceren, maar deze vind ik zo leuk dat ik tijdens de treinreis toch ben gezwicht en een pledge heb gedaan.
Vervolgens speelden we bij White Goblin Games Matt Leacock’s De Verboden Jungle. Dit is een nieuw spel in de serie die ooit begon met Het Verboden Eiland. Het is weer zaak om gezamenlijk de uitdagingen te overwinnen. Dit doe je zoals gebruikelijk met een groepje karakters met speciale eigenschappen en met een van Pandemic geleend mechanisme om de toenemende dreiging vorm te geven. Hier is een ruimtestation overwoekerd door een jungle, waar aliens de dreiging vormen. Om te winnen moeten de spelers een portaal omringen met vier kristallen. Dit is een hele klus, omdat je eerst andere tegels moet verwijderen om die kristallen in positie te brengen. Ondertussen worden de spelers belaagd door de aliens, die flink fokken en spelers met een paar steken om zeep kunnen helpen. En dit is nog maar één van de vele manieren om te verliezen. Wij bakten er niet veel van, een van onze dappere avonturiers werd voortijdig lek geprikt. Ook dit spel heeft een geslaagd en beproefd basismechanisme, maar deze versie lijkt me op het eerste gezicht een tikkie lastig voor zo’n compacte Pandemicvariant. Doe mij Fate of the Fellowship maar.
Mijn laatste spel was Paardenkoppen, een aankomende titel van White Goblin Games. Midden op tafel ligt een speelmatje met een paard, koe, varken en een geit. Bij elk dier hoort een set kaarten van 1-13, die over de spelers worden verdeeld. De actieve speler moet één direct aansluitende kaart aanleggen wanneer hij kan, of 1 munt in de centrale pot leggen. Bij elke diersoort moet de eerste kaart altijd de 6 zijn, die je onder de mat aanlegt. Daarna mag je lagere kaarten in aflopende volgorde aanleggen, of met de 7 boven de mat de rij voor oplopende kaarten starten. Elke diersoort heeft een eigen scorewaarde (10-13) met een bijbehorende pot aan munten. De speler die deze kaart aanlegt, incasseert deze pot. Deze kaart mag alleen gespeeld worden wanneer de 1 van deze diersoort is gespeeld. De centrale pot gaat naar de speler die als eerste zijn kaarten kwijt is. De willekeurig verdeelde kaarten en het verplicht aansluitend afleggen gaven mij meer het gevoel dat ik gespeeld werd, dan dat ik zelf aan het roer stond. Lollig om een keer te doen, maar ik heb geen behoefte het vaker te spelen.
Ik heb ook dit jaar genoten van mijn bezoek aan Spellenparade. Ik dank David, Christophe en Edwin voor het aangename gezelschap aan de speeltafel. Ik dank de organiserende clubs voor het geslaagde evenement.
Ik sluit af met een suggestie voor volgend jaar. De voedseltak van de catering kan wat meer variatie gebruiken. De keuze tussen een broodje frikandel of een broodje Unox was wat mager (wat ik over het effect op mijn postuur overigens niet durf te beweren).